Podawana w calach, np. 17. Musi odpowiadać średnicy osadzenia opony.
Średnica felgi to tylko jeden z kilku parametrów. Aby obręcz prawidłowo pasowała do samochodu, trzeba sprawdzić również szerokość, ET, rozstaw śrub, otwór centralny, nośność i sposób mocowania.
Oznaczenia felgi opisują jej budowę i sposób dopasowania do samochodu. Certyfikaty, homologacje i dokumentacja producenta potwierdzają natomiast, dla jakich pojazdów i warunków dany model został przewidziany. Wybór obręczy wyłącznie na podstawie wyglądu lub średnicy może prowadzić do problemów z montażem, pracą zawieszenia, miejscem na zacisk hamulcowy albo nośnością koła.
Dobór i oferta felgNa felgach aluminiowych oznaczenia są najczęściej odlane lub wybite po wewnętrznej stronie obręczy: na ramionach, w pobliżu otworu centralnego albo na powierzchni mocowania. Na felgach stalowych często znajdują się przy otworach montażowych, na tarczy felgi lub przy rancie.
Nie każda obręcz ma wszystkie parametry zapisane w jednym miejscu. Część danych może znajdować się wyłącznie w katalogu producenta, certyfikacie lub dokumentacji konkretnego modelu.
To często najpewniejszy sposób identyfikacji felgi. Po numerze można odszukać dokładne wymiary, nośność, rodzaj mocowania oraz listę przewidzianych zastosowań.
Poniższe wartości trzeba rozpatrywać łącznie. Zgodna średnica lub rozstaw śrub nie oznaczają jeszcze, że felga będzie prawidłowo pasować.
Podawana w calach, np. 17. Musi odpowiadać średnicy osadzenia opony.
Podawana w calach, np. 7.5. Określa szerokość obręczy pomiędzy powierzchniami osadzenia stopki opony.
Wartość w milimetrach określająca położenie płaszczyzny montażowej względem osi symetrii felgi. Zmiana ET przesuwa koło do wnętrza lub na zewnątrz nadkola.
Zapis np. 5×112 oznacza pięć otworów rozmieszczonych na okręgu o średnicy 112 mm.
Średnica otworu, którym felga jest osadzana na części centrującej piasty. Przy większym otworze może być potrzebny właściwy pierścień centrujący.
Dopuszczalne obciążenie jednej felgi. Musi uwzględniać masę pojazdu i obciążenie przypadające na daną oś.
Może być stożkowe, kuliste albo płaskie. Element mocujący musi odpowiadać kształtowi przewidzianemu przez producenta felgi.
Litery i symbole, np. J lub H2, opisują kształt obrzeża i garbów utrzymujących stopkę opony.
Umożliwia odnalezienie dokumentacji technicznej i potwierdzenie parametrów, których nie wybito bezpośrednio na obręczy.
ET wpływa na położenie koła w nadkolu. Zbyt duża wartość może przesunąć felgę w stronę zawieszenia lub zacisku hamulcowego. Zbyt mała może wysunąć koło na zewnątrz, zwiększyć ryzyko kontaktu z błotnikiem i zmienić obciążenia działające na elementy zawieszenia.
Nie należy oceniać ET bez uwzględnienia szerokości felgi. Szersza obręcz o tej samej wartości ET zajmuje więcej miejsca zarówno od strony zawieszenia, jak i od strony błotnika.
Liczba otworów wskazuje, ile śrub, nakrętek lub kołków mocuje felgę do piasty. W samochodach osobowych najczęściej spotyka się 4, 5 lub 6 otworów.
5 oznacza liczbę otworów, natomiast 112 mm to średnica okręgu przechodzącego przez środki wszystkich otworów montażowych.
Rozstaw musi być zgodny z piastą samochodu. Nie powinno się kompensować niezgodnego rozstawu przez naprężanie śrub ani montaż „na siłę”.
W układzie pięciootworowym nie ma otworu leżącego dokładnie naprzeciwko, dlatego można wykorzystać pomiar pomiędzy środkami dwóch sąsiednich otworów.
Wynik odpowiada średnicy okręgu przechodzącego przez środki pięciu otworów.
Przy parzystej liczbie otworów można wykonać pomiar pomiędzy środkami dwóch otworów położonych dokładnie naprzeciwko siebie.
Przed zakupem felgi warto potwierdzić parametr w dokumentacji pojazdu lub katalogu producenta.